|
06-07-2008 - Datemagneet
Nou, ik heb de date overleefd. Ik zal wel onder met speeksel (NEE, ik kwijl niet. Hij.), maar, belangrijker nog, ik leef nog.
Het was een zware strijd die ik moest leveren, maar ik ben toch echt nu tot de conclusie gekomen dat ik over hem heen kan lopen. En dat is nou juist iets wat ik niet wil. Ik wil een jongen die tegengas geeft, niet een die als ik nee zeg en hij ja, snel ook maar nee zegt. Voorbeeld: De tweede film was afgelopen en ik zei; Nou is het genoeg, ik wil naar bed. En je gaat niet mee, dus ik bonjour je eruit. Zegt ie; Oh. Ik zeg; Ja, je moet gaan. Hij; Oh. Volgende moment, we staat bij de deur. Ik; Nou, eh, doei. En ik geef 'm een kus op z'n mond. Zegt ie; Nog 1. Ik; Nee, je gaat. Hij; Jawel, twee. Ik; Nee, echt niet. Je gaat. Hij; Okee. En toen ging ie. Ohja, nog een moment. Hij zei; ik ga je bellen vanncht. Ik; Nee, dat doe je niet. Hij; Ja echt wel. Ik; Nee, dat doe je niet. Ik zet m'n telefoon uit. Hij; O.
Ik weet ook zelf wel dat ik hard was, maar toen hij weg was had ik gewoon niet de behoefte om nog contact te hebben, in de vorm van MSN/sms/bellen. Serieus, het was gewoon klaar. De hele avond was het zo van; Oh, als ik geen actie onderneem, doet hij dat al helemaal niet. Als ik niet de chipsbak op tafel had gezet om tegen 'm aan te gaan zitten, was die bak daar blijven staan, zo tussen ons in. Als ik niet dichterbij was gaan zitten en zo dat er gezoend kon worden, had hij nooit wat gedaan. Als ik niet toenadering had gezocht in de vorm van zoenen, was dat nooit gebeurd. Alles moest van mij uit komen, hij heeft niet 1x geprobeerd mij te zoenen. Okee, hij had in het begin wel zelf besloten dat hij maar op dezelfde bank als ik moest zitten, wilde er ooit nog wat gebeuren..Hij ondernam geen actie en dat irriteert me zo. Waarom moeten vrouwen altijd moeite doen, terwijl mannen altijd maar denken dat ze geen moeite hoeven te doen. Dat het allemaal wel naar hun toe komt..
Een paar keer had ik zoiets van; ik doe niets, begin jij maar. Verdomd, er gebeurde gewoonweg helemaal niets. Zo vreselijk.. Als je iemand leuk vindt, onderneem je toch acties en ga je niet het op je af laten komen?
Nu ik er over na denk.. Dat afwachten en geen actie ondernemen doet hij al 2 jaar lang. Ik ga niets meer doen, als hij nog een keer wat wil doen prima, maar ik ga het niet regelen en voorstellen. Bovendien; ik zie het niet zo snel gebeuren. Toen iemand smste, vroeg hij wie dat was. Toen zei ik dat het me vriend was, om niet de inhoud te hoeven vertellen (Gemeen? Ja, meesterlijk gemeen). Zegt ie; Nou, dan ga je flink vreemd. Ik ben er verder niet op ingegaan. Leek me het verstandigst, toch?
Het had me niet zoveel uitgemaakt als er niet gezoend was. Ik denk dat ik gevoelloos ben, achteraf date (verleden tijd) ik met 'm omdat ik het zielig vind. Stiekem, misschien, ongeveer, Ik kan niets anders bedenken waarom ik date (verleden tijd) met hem. Ik ben totaal niet verliefd, vind 'm niet leuk leuk. Ik vraag me zelfs af of ik hem uberhaupt wel leuk vind, ik betwijfel het namelijk. Ik heb zelfs gezegd dat ik in Enschede een heel bateljon (?) jongens klaar heb staan voor me, dat ik een blik jongens open kan trekken daar. Hmm, was 'ie denk niet zo blij mee.. Maarja, he, het is toch mijn leven. Ik hoop dat hij van te voren al wist dat het nooit meer kon worden dan een date. Ik hoop het, want C is veeeeel mooier, leuker, volwassener, liever. Bovendien, als ik M nog zover krijg om met mij te gaan (ik ben onweerstaanbaar als ik douche, hij zelfs zonder douche. Waar moet het heen als wij samen gaan douchem?), is hij volledig overbodig. Ik vind sowieso dat hij overbodig is, er is enorm veel mannelijk schoon op de Campus, bovendien, als je deelneemt aan Temptation Weiland ben je toch al irresistable?
Gepost door: syb op 06-07-2008 om 20:36
|
|
04-07-2008 - De carrièrevrouw
Die verjaardag vanavond. Geweldig, ik heb er zo'n zin in! Het is ook zo'n lekker clubje bij elkaar; de jurkjesverslaafde, de schoenenverslaafde (ondergetekende), de belverslaafde, het jemoetmebeterkennenvoorikloskom-personage en het onloskomelijkaanhaarvaderverbonden-personage. (Zo noem ik haar alleen maar omdat ze zo op haar vader lijkt) Maargoed, de verjaardag van de jurkjesverslaafde dus, vanavond.
Voorafgaand aan die verjaardag zijn tientallen mails over en weer gegaan. Mails met hoogstaand niveau, dat ongetwijfeld. Misschien is het een idee om eens een voorproefje naar de NRC of Volkskrant te sturen, want dát ambieert de jurkjesverslaafde. Zelf spant ze constant de kroon, al schijnt de schoenenverslaafde al aardig in de buurt te komen. Maargoed. To the point. Wat ik dus wil zeggen: Sylvia Witteman, er komt concurrentie aan!
Vanavond is dus een avond vol gezellige praatjes onder carrièrevrouwen. Hoewel wij nog maar net 8 dagen in het bezit zijn van ons diploma, vind ik het meer dan terrecht om ons te bestempelen als carrièrevrouwen. Het jemoetmebeterkennenvoorikloskom-personage wil dolgraag dierenarts worden, de JV economitrist, de belverslaafde gaat de kant van de psychologie op, het onloskomelijkaanhaarvaderverbonden-personage wordt biologe en ondergetekende hoopt technisch geneeskundige te worden. Best een lijst, maar he, ik had ook niet anders van ons verwacht. Wij zullen carrièrevrouwen worden, dat is iets dat zeker is. Maar voor wij ons carrièrevrouwen kunnen noemen, moeten wij eerst de gewelige introductieweken door. Wat geen probleem voor ons is, want regelmatig worden onze levers getest op bestaan. Gelukkig is alcohol echt niet schadelijk voor de hersenen (He Truus, hoeveel cellen heb jij nog in je hoofd zitten? Meid, kan je niet meer tellen? Neem er nog éen joh, je gaat er echt niet dood aan!) en kunnen wij ons na deze geweldige dagen (waarbij Texel door de één verovert wordt en de ander deelneemt aan Temptation Weiland), en een paar jaar studeren, carrièrevrouwen noemen.
Gelukkig bleek vandaag uit de krant dat het helemaal niet zo erg is om ná je 30ste kinderen te krijgen. Dit komt ons carrièrevrouwen goed uit, want wij moeten ons minstens tot ons 25ste volledig concentreren op de studie. Dit zijn wij natuurlijk ook van plan, want niemand verwacht iets anders van ons. Wij zullen cum laude afstuderen, carrière maken, een prachtige vent trouwen, een paar bloedjes van kinderen krijgen, ons eigenaar maken van een schattige lichte labrador, net als van een Porsche Cayenne en een BMW 5-serie. Wij zullen gaan wonen in de suburbs, naast meer gezinnen zoals het onze. Onze huizen zullen licht en strak van binnen zijn, en als het even kan ingericht door Jan des Bouvrie (hmm, waarom moet ik altijd aan een hond denken als ik die naam hoor?). Maar voor wij in de suburbs gaan wonen, wonen wij en onze liefjes eerst op een etage midden in een stad. Utrecht, Amsterdam, Groningen, Den Haag, Maastricht, het maakt niet uit. Zolang het er maar mooi is, midden tussen de kroegen en clubs, vlak bij onze vrienden én naast het park. Want wij willen picknicken, vrijen op het gras, liters witte wijn drinken en in slaap vallen onder een sterrenhemel. En dat alles in de armen van onze liefjes, die prachtig zijn en ons iedere avond weer op hun blote knieën bedanken voor het feit dat we op hen gevallen zijn. Dat we ze zo lief hebben zoals we doen, dat ze iedere nacht mogen genieten van het pracht dat wij zijn.
Wij vertoeven op deze etage tot de eerste dreumes zich aandoet. Natuurlijk zeer gewenst en gepland, want we zijn nu niet de eerste en ook niet de laatste in onze vriendengroep die een kindje krijgen. Ons kindje wordt prachtig, met halflange goudblonde krullen, lang, gespierd en is (bovenal) slim. Heel slim. Want hoe kan het ook anders met twee ouders, waarvan de één carrièrevrouw is en de ander een hoge functie bekleedt bij een zeer belangrijk bedrijf voor de Nederlandse economie. Ons kind (Excusé, al onze kinderen, de kinderen van carrièrevrouwen) zal zich geweldig ontwikkelen, veel vrienden maken, rechten studeren in Leiden, een prachtige vrouw of man trouwen en hetzelfde leven tegemoet gaan als wij achter ons hebben liggen.
Zoals ik al zei, wij zijn carrièrevrouwen. Wij zullen promoties maken waar jonge vrouwen stinkend jaloers op zullen zijn. Wij zullen ons gezin runnen zonder mokken. Wij zullen de boel heel goed draaiende houden. Wij zullen ervoor zorgen dat onze huizen schoon zijn en dat onze kinderen netjes met 2 woorden spreken. Wij zullen ervoor zorgen dat onze kinderen beleefd en keurig zijn. Dit neemt niet weg, dat we door onze carrière niet 24/7 in het bijzijn van onze kinderen kunnen zijn. Ja, we zullen zorgen dat ze niets tekort komen, we zullen ze een beetje verwennen. Ze zullen naar het kinderdagverblijf gaan, een oppas hebben. Maar we zullen van ze houden, zielsveel. En bovendien; we zullen dat ze vaak vertellen.
Het zijn geen understatements. Geen understatements. Waar ik mij trouwens diep en diep voor schaam, is het feit dat het woord understatement zo belachelijk vaak gebruikt wordt, terwijl ik werkelijk geen idee heb wat het betekent. Sorry mevrouwB, van mijn lieftallige oude middelbare school, maar dat is één van de dingen die ik niet onthouden heb. Het verklaart waarschijnlijk ook wel de 6 voor Nederlands op mijn eindlijst. Briljant is het niet, zelfs verre van. Maar ik kan wél zeggen dat ik geslaagd ben voor VWO en ga studeren op een echte universiteit met een echte campus en ga wonen tussen echte studenten die echt geweldig zijn.
De Dikke Van Dale uit mijn ouderlijk huis beaamt:
un’derstatement (Eng), o. (-s), constatering die iets veel minder erg uitdrukt dan het is; zeer zwakke aanduiding of waardering.
Nu ik voor altijd deze betekenis in mijn hersens heb opgeslagen, moet ik de JV hartelijk danken, voor het geweldige compliment. Misschien moet ik ook maar een carrière a là Sylvia Witteman ambiëren. Pas maar op, Sylvia Witteman én JV, er komt concurrentie aan!
Gepost door: syb op 04-07-2008 om 15:01
|
|
|